شعر دل نهادن بر پشیمانی چه سود از فریدون توللی

دل نهــــادن بر پشیـــمــــانی چـه سود؟

کـــــان پشیـــمان سوز ِ مهرافزا گـذشت

نــازنیــــنا! ســـرگــــــرانــــی تــا بچـــند؟

تــا بـجـنبــی ، روزگـــار از مـــا گـــذشت

♥♥♥♥♥♥♥

ســـایـــه، بــر دامــــان ِ مــغرب پا کشید

آفـتــاب، از ســیـنـه ی صحـــرا گـــذشت

♥♥♥♥♥♥♥

تــا تــو پــل ها بـنــــدی از فــــرزانـگــــی

ایـــن دل ِ دیـــوانــه ، از دریا گـــذشت

♥♥♥♥♥♥♥

یـــا هـــــــزاران رازت از بــیــــــــداد ِ عمر

در نگــــارین جـــامه، نـاپیـــدا گـــذشت

مـــرگـــت، آخِـــر در کشــد زیـن پرده نیز

وای از آن زیـبــا، کــــه نـازیـبــا گـــذشت

♥♥♥♥♥♥♥

تا درین شـش روزه، ما را مهلتـی است

خــوش نباشـــد، از دل ِ شیـــدا گذشت

♥♥♥♥♥♥♥

داد ِ خـــود بســتان و، داد ِ مـــن ببخش

ای که عمرت جمله در سودا گذشت

♥♥♥♥♥♥♥

ای خـــوش آن دانـــا ، کـــه در پایان ِ راه

خنـــد خنـــدان ، با دل ِ رســـوا گـذشت